W Amazonie satelita nie jest już pojedynczym projektem kosmicznym, lecz produktem, który musi stale schodzić z linii. W Kirkland firma buduje urządzenia z antenami, panelami słonecznymi i małymi silnikami manewrowymi. Razem mają dostarczać internet tam, gdzie brakuje dobrego połączenia.
Sieć nazywa się Amazon Leo, wcześniej Project Kuiper. Ma obejmować tysiące satelitów na niskiej orbicie okołoziemskiej. Fabryka jest równie ważna jak rakieta: bez stałych dostaw nie ma czego wystrzeliwać.
Satelita odbiera i nadaje dane, łączy się ze stacjami naziemnymi i przekazuje informacje innym satelitom przez łącza optyczne. Panele słoneczne dostarczają energię, a silniki pozwalają korygować orbitę. To samodzielny węzeł internetowy przemieszczający się w kosmosie.
Klienci łączą się za pomocą kompaktowej anteny na ziemi. Stacje naziemne spinają sieć satelitarną z ziemską infrastrukturą internetu. Celem jest dostęp szerokopasmowy poza zasięgiem zwykłych sieci.
Według reportażu Amazona z 8 października w Kirkland zbudowano ponad tysiąc satelitów. Przed pierwszą misją na pełną skalę zespół produkował trzy lub cztery miesięcznie; obecnie Amazon deklaruje co najmniej tyle dziennie. Zdolność produkcyjna wynosi pięć na dzień.
Wymaga to powtarzalnej precyzji. Każdy satelita musi przetrwać drgania podczas startu, a później działać latami bez technika w pobliżu. Testy i wprowadzanie ulepszeń są więc częścią produkcji.
Gotowe satelity jadą w specjalnych kontenerach na miejsce startu. Kilka trafia na dyspenser, czyli konstrukcję uwalniającą je w kosmosie. Amazon pokazuje przygotowania do misji Vulcana i Ariane 6.
Imponująca inżynieria zaczyna się długo przed startem. Globalne połączenie wymaga fabryki, która potrafi wielokrotnie budować, testować i wysyłać statki kosmiczne. Satelity muszą potem jeszcze trafić na orbitę i zająć swoje miejsce w sieci.
