Op een militair testterrein in Griekenland hangt eind 2025 een onbemande drone stil in de lucht. Geen experimenteel schaalmodel, maar een zwaar, operationeel systeem. Wanneer de SARISA II een 70mm-raket afvuurt en het doel met hoge nauwkeurigheid raakt, wordt duidelijk dat hier meer gebeurt dan een geslaagde proef. Voor het eerst laat een multirotor-drone zien dat zij precisiewapens kan inzetten op een niveau dat tot nu toe was voorbehouden aan bemande gevechtshelikopters.
Met deze test toont het Griekse bedrijf Spirit Aeronautical Systems aan dat drones een nieuwe rol krijgen op het slagveld. Niet langer alleen als ogen in de lucht, maar als platform voor gerichte vuursteun — en mogelijk als aanvulling op systemen zoals de Apache-gevechtshelikopter.
Video SAS TECH, dit is een testvideo van Februari 2025, hieronder een testvideo van November 2025 waar de drone al veel stabieler is, en lasergeleide raketten afvuurt.
Een drone die schiet
Dat drones bewapend zijn, is al langer bekend. Wat de SARISA II onderscheidt, is de combinatie van vuurkracht en precisie vanaf een multirotor-platform. Het toestel heeft meerdere draaiende propellers en hangt stil in de lucht, maar is desondanks in staat om 70mm-raketten af te vuren. Dat is technisch bijzonder, omdat trillingen, instabiliteit en terugslag normaal gesproken een grote uitdaging vormen voor dit type drone. Je ziet ook in de 2 test video’s hieronder dat het in November al een stuk beter gaat dat dan in Februari. De drone moet de terugslag goed op kunnen vangen.
Volgens Spirit Aeronautical Systems was dit precies het probleem dat zij wilden oplossen. De SARISA II is vanaf de tekentafel ontworpen als wapendrager, niet als aangepaste verkenningsdrone. Het frame, de besturing en de vluchtsoftware zijn afgestemd op het afvuren van zware wapens zonder verlies van controle of nauwkeurigheid.
Van kracht naar precisie
De echte doorbraak zit in de huidige testen met lasergeleide raketten. In plaats van een vaste baan te volgen, stuurt de raket bij op een laserpunt dat op het doel wordt gericht. Dat laserpunt hoeft niet eens door de SARISA II zelf te worden aangewezen. Ook een andere drone of een eenheid op de grond kan het doel markeren.
Volgens de ontwikkelaar is dit een bewuste keuze. De SARISA II is bedoeld om te functioneren binnen een netwerk van sensoren en platforms. De drone hoeft niet alles zelf te doen; hij hoeft alleen op het juiste moment de juiste munitie af te leveren. Dat maakt het systeem flexibel en schaalbaar.
Video Sastech. de drone vuurt nu stabiel de raketten af.
Buiten zicht, buiten bereik
Juist dat afstand houden is cruciaal in moderne conflicten. Het luchtruim boven het slagveld wordt steeds gevaarlijker door luchtafweer, draagbare raketten en sensoren. Gevechtshelikopters worden daardoor gedwongen laag te vliegen en dicht bij hun doelen te opereren, met aanzienlijke risico’s voor bemanning en materieel.
De SARISA II laat zien dat het ook anders kan. Door lasergeleide raketten te gebruiken, kan de drone doelen aanvallen die hij zelf niet direct waarneemt. Een verkenningsdrone of grondtroepen markeren het doel, terwijl de SARISA II op grotere afstand blijft en de raket afvuurt. Daarmee ontstaat de mogelijkheid om doelen aan te vallen buiten direct zicht en vaak ook buiten het meest gevaarlijke bereik van vijandelijke systemen.
De volgende stap: loitering munitie en groter bereik
Volgens Spirit Aeronautical Systems is dit nog maar het begin. Het bedrijf geeft aan dat de volgende ontwikkelingsfase gericht is op het integreren van loitering munitie. Dat zijn wapens die na lancering langere tijd boven een gebied kunnen blijven hangen, totdat zich een doel aandient.
Voor de SARISA II betekent dit een verdere verschuiving van rol. De drone hoeft dan niet meer in de buurt van het doel te blijven tijdens de aanval. Hij lanceert de munitie en kan zich terugtrekken, terwijl het wapen zelf de zoektocht en eindaanval uitvoert. Dit vergroot het bereik, de overleving en de operationele flexibiliteit van het systeem aanzienlijk.
Daarnaast wordt gekeken naar verdere automatisering, langere vliegtijden en een bredere selectie aan munitietypen, afhankelijk van de missie en het dreigingsniveau.
Afbeelding SAS Tech: De leverancier is bezig om meerdere raketten tegelijk op de drone te plaatsen voor meer vuurkracht
Samen met, niet in plaats van
De fabrikant benadrukt dat de SARISA II niet is bedoeld als vervanging van gevechtshelikopters zoals de Apache. Integendeel: het systeem is ontworpen om deze platforms te ondersteunen. Door drones het gevaarlijke voorwerk te laten doen — verkennen, markeren of aanvallen — kunnen bemande helikopters verder van de frontlinie blijven.
In de praktijk betekent dit dat een Apache later, gerichter en met meer overzicht kan worden ingezet, terwijl het grootste risico al is genomen door een onbemand systeem. De drone wordt daarmee een verlengstuk van de helikopter, niet zijn concurrent.
Een stille verschuiving
Wat nu nog tests en oefeningen zijn, voelt als het begin van een bredere verschuiving in de manier waarop luchtsteun wordt georganiseerd. Minder afhankelijk van één groot platform, meer samenwerking tussen verschillende onbemande en bemande systemen.
Volgens de ontwikkelaar past de SARISA II in een toekomst waarin luchtmacht en landmacht steeds nauwer samenwerken via netwerken, sensoren en precisiewapens. Geen zichtbare machtsvertoning, maar gecontroleerde, nauwkeurige inzet — op afstand waar mogelijk.
De SARISA II is daarmee meer dan een technologische demonstratie. Het is een vroeg signaal van hoe toekomstige slagvelden eruit kunnen zien: met drones die het risico dragen, helikopters die slimmer worden ingezet en precisie die belangrijker is dan pure vuurkracht.
Over de auteur
